Cando eu vou cantar
ti non me deixas
e sempre ves coa mesma queixa,
dis que eu desafino,
que non sei cantar.
Es tan bonita,
mais a túa beleza tamén se pode enganar.
Se ti dis que eu desafino, amor,
que saibas que iso en min provoca inmensa dor.
Só os privilexiados teñen o oído igual ao teu.
Eu posúo apenas o que Deus me deu.
Se insistes en clasificar
meu comportamento de antimusical
eu, mesmo mentindo, debo argumentar
que isto é bossa nova,
que isto é moi natural.
O que non sabes,
nin sequera imaxinas,
é que os desafinados tamén teñen un corazón.
Retrateite na miña Rolleiflex,
revelouse a túa enorme ingratitude,
só así non poderás falar do meu amor,
este é o mellor que podes atopar.
Ti coa túa música esquecíchelo principal,
que no peito dos desafinados,
no fondo do peito bate calado,
que no peito dos desafinados
tamén bate un corazón.
